2026.02.23
Industrnieuws
Van de verschillende redenen voor frequent falen van filterdoeken zijn chemische erosie en thermische degradatie vaak de meest verraderlijke. Veel bedrijven geven tijdens de inkoop prioriteit aan filtratieprecisie, maar zien de complexe chemische aard van de slurry over het hoofd. De polymeervezels die in filterdoeken worden gebruikt, zoals polypropyleen (PP), polyester (PET) en polyamide (nylon), reageren heel anders op de pH-waarde.
Als u bijvoorbeeld een polyesterdoek gebruikt bij de behandeling van sterk alkalisch industrieel afvalwater, zullen de vezels een snelle hydrolyse ondergaan. Dit zorgt ervoor dat het doek bros wordt en zijn treksterkte aanzienlijk verliest, waardoor het mogelijk uiteenvalt onder de mechanische druk van de plaatsluiting. Omgekeerd, hoewel nylon een uitstekende slijtvastheid heeft, wordt het snel afgebroken in zure oplossingen.
Naast chemische compatibiliteit is de bedrijfstemperatuur een cruciale factor. Wanneer een Filterpersdoek Wanneer het boven zijn thermische stabiliteitslimiet werkt, ondergaan de vezels moleculaire herstructurering. Dit leidt tot dimensionale krimp, waardoor het doek niet goed aansluit op de drainagepoorten van de plaat, en verlies aan elasticiteit. Om deze kostbare storingen te voorkomen, is het essentieel om nauwkeurige pH-testen uit te voeren en de maximale bedrijfstemperaturen te registreren voordat u een materiaal selecteert.
Als uw voedingsdruk normaal is, maar uw filtratiecycli steeds langer worden, heeft uw doek waarschijnlijk last van mechanische verblinding. Dit fenomeen komt meestal voort uit een discrepantie tussen het ‘weefsel’ van het doek en de deeltjesgrootteverdeling van de slurry.
Filterdoeken worden over het algemeen onderverdeeld in Monofilament en Multifilament. Multifilamentdoeken worden geweven uit strengen van kleine gedraaide vezels; Hoewel ze uitstekend zijn in het opvangen van fijne deeltjes en een hoge treksterkte bieden, hebben hun interne openingen de neiging om fijne vaste stoffen te “vangen”. Zodra deze deeltjes diep in de vezelbundels zijn ingebed, hebben standaardreinigingsprocessen moeite om ze te verwijderen.
Monofilamentdoeken bestaan daarentegen uit enkele, gladde synthetische strengen. Ze bieden superieure eigenschappen voor het loslaten van cake, omdat deeltjes zich niet gemakkelijk aan het gladde oppervlak kunnen hechten. Voor stroperige of ‘plakkerige’ materialen kan het gebruik van een monofilamentdoek met een gekalanderde (door hitte geperste) afwerking de prestaties drastisch verbeteren. Bovendien moet bij het selecteren van de juiste poriegrootte de ‘Bridging Theory’ worden gevolgd: de porie moet iets groter zijn dan de gemiddelde deeltjesdiameter om een ‘brug’ van vaste stoffen het eigenlijke filtermedium te laten vormen, in plaats van te vertrouwen op het doek alleen om elk deeltje te blokkeren.
Op de productievloer gaan operators er vaak van uit dat het verhogen van de druk in de voedingspomp het filtratieproces zal versnellen. Vanuit het perspectief van vloeistofmechanica en vezelspanning is dit echter vaak contraproductief. Wanneer de druk de ontwerplimieten overschrijdt (doorgaans boven 0,6–1,0 MPa), doen zich verschillende negatieve resultaten voor:
Overmatige druk dwingt fijne deeltjes in de diepe lagen van de stof. Deze diepgewortelde verblinding is onomkeerbaar en leidt tot een catastrofale daling van de doorlaatbaarheid van het doek. Ten tweede wordt het afdichtingsgebied rond de randen van de filterplaat onderworpen aan een enorme schuifkracht. Hoge druk kan ervoor zorgen dat het doek bekneld raakt, vervormd raakt of zelfs scheurt bij de pakkingleiding, wat kan leiden tot lekkage van slib of “uitbarstingen”.
Vooral de initiële controle van de voedingsdruk is van cruciaal belang. We raden u aan Variable Frequency Drives (VFD's) te gebruiken om een constante stroomtoevoer te bereiken. Tijdens de eerste stadia van een cyclus, voordat de filterkoek zich heeft gevormd, zorgt lagedruktoevoer ervoor dat een uniforme “pre-coat”-laag wordt opgebouwd. Deze laag beschermt het doek feitelijk; een hogedrukgolf aan het begin slaat deeltjes rechtstreeks in de microporiën, waardoor ze onmiddellijk worden afgesloten.
Schade aan het filterdoek begint vaak met ‘onvolledige ontlading’. Wanneer de filterkoek vanwege de hoge viscositeit of oppervlakteruwheid aan het doek blijft kleven, worden de resterende vaste stoffen tijdens de volgende filtratiecyclus verder gecomprimeerd.
Naarmate de cycli voortduren, vormen deze resten een verharde ‘huid’ of ‘hiel’, waardoor delen van het doek ondoordringbaar worden. Dit doet meer dan alleen de productie verminderen; het creëert een ongelijkmatige drukverdeling over de filterplaat. Onder de enorme klemkracht van de pers kan deze onbalans ertoe leiden dat platen kromtrekken of dat het doek langs de onder spanning staande randen breekt.
Daarom is een wetenschappelijk reinigingsprotocol de kern van het verlengen van de levensduur van stoffen. We raden aan om periodiek met water onder hoge druk te wassen, hoewel de druk en de hoek zorgvuldig moeten worden gekalibreerd om rafelen van de vezels te voorkomen. Bovendien moet, afhankelijk van het materiaal dat wordt verwerkt, een chemische reiniging (zure of alkalische reiniging) worden toegepast. In mijnbouwafval waar calciumzouten ervoor zorgen dat het doek verstijft, kan een periodieke wasbeurt met zwak zuur de oorspronkelijke zachtheid en porositeit van het doek herstellen.
Soms is het filterdoek slechts de “zondebok” voor een mechanisch defect in de pers zelf. Als verbruiksartikel is het doek het meest kwetsbare onderdeel van het systeem, en elke mechanische verkeerde uitlijning zal zich manifesteren als schade aan het doek.
Het regelmatig inspecteren van de vlakheid van de platen en de staat van de afdichtingsoppervlakken is een voorwaarde om ervoor te zorgen dat uw filterdoek zijn volledige levensduur bereikt.